增广贤文·上集

增广贤文·上集原文：

三弄传遗谱，谁当清夜吹。香飘丹桂子，声裂翠筠枝。呜咽星河动，悠扬风露悲。侵晨拂明镜，绿鬓恐成丝。
圣人出，熙以宁。相臣降，扬光灵。天地开扩，日月晃朗。郁蒸玄云，以纷詄荡。嗟五色，朱玄黄。枝夭矫以沾濯，日峥嵘而有光。奋金霞，飞紫玉。纤如珠，密如粟。咽轻津，扇流馥。帝德广大洽四方，阴阳迭叙孔淑章。绣使南行葳蕤皇，浮膏洒润变素霜。黍稷茂美麻麦成，洗涤困病析忧酲。蕴积秘懿触上精，悠悠天壤垂颂声。
似欲淩空且屈蟠，夹门双影碧团团。油幢不合书生建，争得薰风日倚阑。
秦枫赞赏地看了她一眼道：这个我刚才也留心了。
忆我为儿时，家塾在堂隅。日昳读书罢，归时慈母娱。八岁就外傅，《鲁论》初咿唔。九岁五经毕，文义颇不疏。十岁读《礼经》，古句忘崎岖。十一背慈训，茕茕失母乌。十二出门游，奔走能跨驴。是时从大人，来往神愉愉。大人授《孝经》，命儿自写书。儿写书不成，满纸如墨猪。左右反覆视，心气惨不舒。低头清泪落，仰头但嗟吁。大人顾谓儿，儿心一何愚。写书非大难，儿心姑徐徐。心定手不误，尔盍仰视予。侵晨执笔写，写成日裁晡。儿乃破涕笑，喜笑东西趋。取书呼儿来，此书义当摅。读书读其义，此书学根株。儿默听此教，跪受当前除。朝夕执书读，爱重同球图。读罢藏之笥，亵见惧点污。儿今又写书，写书忽痛呼。儿有六岁儿，儿已十年孤。昔时一卷书，岁时常宝储。今日写此帙，吞声泪沾裾。昔写今亦写，今日迥自殊。昔泣今亦泣，两泣不相如。昔写虽丑恶，嬉戏称凤雏。今写好似昔，谁与正瑕瑜。昔泣实恃爱，貌郁神不痡。今泣复何益，泪眼空为枯。哀哉一卷书，写罢还踟蹰。儿亦呼其儿，学不在五车。但求孝悌性，敬爱理不虚。亦不在荣达，名誉播九区。但求守吾身，战战保发肤。儿有弱小甥，神采清且都。七岁痛陟岵，似续守门闾。此书大义在，此诗非烦纡。儿复呼其儿，试诵与尔姑。尔姑闻此诗，哀痛犹茹茶。尔内外兄弟，敬谨相友于。立身与显亲，毋苦不肖吾。
晓入招提旋即还，去何忙遽到非閒。寒溪日出射烟雾，退谷路荒埋草菅。林尽远峰晴历历，丛深流水暗潺潺。归途钟鼓依稀似，将谓禅居别有山。

增广贤文·上集拼音解读：

sān nòng chuán yí pǔ ，shuí dāng qīng yè chuī 。xiāng piāo dān guì zǐ ，shēng liè cuì jun1 zhī 。wū yān xīng hé dòng ，yōu yáng fēng lù bēi 。qīn chén fú míng jìng ，lǜ bìn kǒng chéng sī 。
shèng rén chū ，xī yǐ níng 。xiàng chén jiàng ，yáng guāng líng 。tiān dì kāi kuò ，rì yuè huǎng lǎng 。yù zhēng xuán yún ，yǐ fēn dié dàng 。jiē wǔ sè ，zhū xuán huáng 。zhī yāo jiǎo yǐ zhān zhuó ，rì zhēng róng ér yǒu guāng 。fèn jīn xiá ，fēi zǐ yù 。xiān rú zhū ，mì rú sù 。yān qīng jīn ，shàn liú fù 。dì dé guǎng dà qià sì fāng ，yīn yáng dié xù kǒng shū zhāng 。xiù shǐ nán háng wēi ruí huáng ，fú gāo sǎ rùn biàn sù shuāng 。shǔ jì mào měi má mài chéng ，xǐ dí kùn bìng xī yōu chéng 。yùn jī mì yì chù shàng jīng ，yōu yōu tiān rǎng chuí sòng shēng 。
sì yù líng kōng qiě qū pán ，jiá mén shuāng yǐng bì tuán tuán 。yóu zhuàng bú hé shū shēng jiàn ，zhēng dé xūn fēng rì yǐ lán 。
qín fēng zàn shǎng dì kàn le tā yī yǎn dào ：zhè gè wǒ gāng cái yě liú xīn le 。
yì wǒ wéi ér shí ，jiā shú zài táng yú 。rì yì dú shū bà ，guī shí cí mǔ yú 。bā suì jiù wài fù ，《lǔ lùn 》chū yī én 。jiǔ suì wǔ jīng bì ，wén yì pō bú shū 。shí suì dú 《lǐ jīng 》，gǔ jù wàng qí qū 。shí yī bèi cí xùn ，qióng qióng shī mǔ wū 。shí èr chū mén yóu ，bēn zǒu néng kuà lǘ 。shì shí cóng dà rén ，lái wǎng shén yú yú 。dà rén shòu 《xiào jīng 》，mìng ér zì xiě shū 。ér xiě shū bú chéng ，mǎn zhǐ rú mò zhū 。zuǒ yòu fǎn fù shì ，xīn qì cǎn bú shū 。dī tóu qīng lèi luò ，yǎng tóu dàn jiē yù 。dà rén gù wèi ér ，ér xīn yī hé yú 。xiě shū fēi dà nán ，ér xīn gū xú xú 。xīn dìng shǒu bú wù ，ěr hé yǎng shì yǔ 。qīn chén zhí bǐ xiě ，xiě chéng rì cái bū 。ér nǎi pò tì xiào ，xǐ xiào dōng xī qū 。qǔ shū hū ér lái ，cǐ shū yì dāng shū 。dú shū dú qí yì ，cǐ shū xué gēn zhū 。ér mò tīng cǐ jiāo ，guì shòu dāng qián chú 。cháo xī zhí shū dú ，ài zhòng tóng qiú tú 。dú bà cáng zhī sì ，xiè jiàn jù diǎn wū 。ér jīn yòu xiě shū ，xiě shū hū tòng hū 。ér yǒu liù suì ér ，ér yǐ shí nián gū 。xī shí yī juàn shū ，suì shí cháng bǎo chǔ 。jīn rì xiě cǐ zhì ，tūn shēng lèi zhān jū 。xī xiě jīn yì xiě ，jīn rì jiǒng zì shū 。xī qì jīn yì qì ，liǎng qì bú xiàng rú 。xī xiě suī chǒu è ，xī xì chēng fèng chú 。jīn xiě hǎo sì xī ，shuí yǔ zhèng xiá yú 。xī qì shí shì ài ，mào yù shén bú pū 。jīn qì fù hé yì ，lèi yǎn kōng wéi kū 。āi zāi yī juàn shū ，xiě bà hái chí chú 。ér yì hū qí ér ，xué bú zài wǔ chē 。dàn qiú xiào tì xìng ，jìng ài lǐ bú xū 。yì bú zài róng dá ，míng yù bō jiǔ qū 。dàn qiú shǒu wú shēn ，zhàn zhàn bǎo fā fū 。ér yǒu ruò xiǎo shēng ，shén cǎi qīng qiě dōu 。qī suì tòng zhì hù ，sì xù shǒu mén lǘ 。cǐ shū dà yì zài ，cǐ shī fēi fán yū 。ér fù hū qí ér ，shì sòng yǔ ěr gū 。ěr gū wén cǐ shī ，āi tòng yóu rú chá 。ěr nèi wài xiōng dì ，jìng jǐn xiàng yǒu yú 。lì shēn yǔ xiǎn qīn ，wú kǔ bú xiāo wú 。
xiǎo rù zhāo tí xuán jí hái ，qù hé máng jù dào fēi jiān 。hán xī rì chū shè yān wù ，tuì gǔ lù huāng mái cǎo jiān 。lín jìn yuǎn fēng qíng lì lì ，cóng shēn liú shuǐ àn chán chán 。guī tú zhōng gǔ yī xī sì ，jiāng wèi chán jū bié yǒu shān 。

※提示：拼音为程序生成，因此多音字的拼音可能不准确。

相关翻译

②夭艳：艳丽，此处指艳丽的桃李。
④须臾：片刻，一会儿。烟尘清：比喻战斗结束。
⑤知多少：不知有多少，知：不知，表示推想。
②平野：平坦广阔的原野。江：长江。大荒：广阔无际的田野。

相关赏析

结句“试倩悲风吹泪过扬州”。悲风，当然也是作者的主观感受。风，本身无所谓悲，而是词人主观心情上悲，感到风也是悲的了。风悲、景悲、人悲，不禁潸然泪下。这不只是悲秋之泪，更重要的是忧国之泪。作者要倩悲风吹泪到扬州去，扬州是抗金的前线重镇，国防要地，这表现了词人对前线战事的关切。

作者介绍

曾纯 曾纯，字景亮，清源（今山西清徐）人。宁宗嘉定十六年（一二二三）进士。理宗端平二年（一二三五）与赵崇垓同游七星岩。事见清道光《广东通志》卷二一三。